Po przegranej Niemiec w I wojnie światowej i uzyskaniu przez Polskę niepodległości, wzrosły nadzieje Górnoślązaków na połączenie z nowopowstałym państwem Polskim. Czynnym wyrazem tych nadziei było zorganizowanie pod przywództwem wybitnego działacza politycznego Wojciecha Korfantego trzech powstańczych zrywów tutejszej ludności. Doprowadziły one w efekcie końcowym (poparte owocnymi rokowaniami pod patronatem Ligi Narodów o podział Górnego Śląska) do przyłączenia większości obszaru górnośląskiego okręgu przemysłowego wraz z Katowicami i powiatem Katowickim do Polski.

W 1922 roku Katowice zostały stolicą utworzonego w lipcu tegoż roku Autonomicznego Województwa Śląskiego z Sejmem Śląskim jako ustrojowym wyrazem tej autonomii. Wzrost znaczenia administracyjnych funkcji miasta i podniesienia jego prestiżu politycznego, zaowocowały także na polu architektury miasta. Wybudowano wówczas wiele nowych gmachów użyteczności publicznej, w tym siedziby Sejmu Śląskiego i Urzędu Wojewódzkiego. Katowice stały się także głównym ośrodkiem nowo utworzonej w 1925 roku diecezji górnośląskiej. Po 1921 roku Górny Śląsk stał się największym ośrodkiem przemysłowym II Rzeczypospolitej, o znaczeniu zdecydowanie większym niż w czasach przynależności do Niemiec, gdzie w przemyśle ciężkim pierwszoplanową rolę miało Zagłębie Ruhry. Ponadto o międzynarodowym wrecz znaczeniu i randze Katowic w czasach II wojny światowej świadczy fakt, że po Warszawie, właśnie tutaj znajdowało się największe skupisko zagranicznych przedstawicielstw konsularnych.